شعر فارسی آیات غمزه

شب هاي بدون آسمان را چه کنم؟

سید مهدی نقبایی — Tue, 24 Feb 2015 05:13:00 GMT

حالا شب و روز اين جهان را چه کنم؟
حيراني بين اين و آن را چه کنم؟

شب هاي بدون ماه تاب آوردم
شب هاي بدون آسمان را چه کنم؟

سید مهدی نقبایی — Tue, 23 Sep 2014 05:05:00 GMT

در مدرسه از نشاطمان کم کردند
از فرصت ارتباطمان کم کردند

هر وقت به هم عشق تعارف کرديم
از نمره ي انضباطمان کم کردند

سید مهدی نقبایی — Tue, 22 Jul 2014 07:12:00 GMT

برقاب خيس پنجره مانده نگاه من
امشب چقدر جاي تو خالي ست ماه من

دردي عميق بر دل من چنگ مي زند
اين واژه هاي زخمي و صادق گواه من

راهي به آسمان تو پيدا نمي کنم
بي فايده ست پر زدن گاه گاه من

تا باورت شود که چه دلتنگ مانده ام
بگذر شبي ز تنگ غروب نگاه من

من يوسفانه چشم اميدم به سوي توست
اي مهربان عبور کن از پيش چاه من

آن روزها که عشق قبولم نکرده بود
بي موج بود زندگي روبراه من

تنها خطاي زندگي ام عشق بود و بس
رو کن به من قشنگ ترين اشتباه من!

سید مهدی نقبایی — Sun, 06 Jul 2014 11:16:00 GMT

ما وارث يک پيرهن سوخته ايم
خاکستري از يک چمن سوخته ايم

اين تهمت زندگي ست بر ما زده اند
ما آش نخورده دهن سوخته ايم

سید مهدی نقبایی — Sat, 31 May 2014 05:41:00 GMT

خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت

از فکر این که قد نکشیدم دلم گرفت

از فکر این که بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت

از این که با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت

کم کم به سطح آینه ام برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آن سوی برف بود

رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت